Slappe hap of stevige opvoedkost?

oktober 20, 2015

Authentiek versus sociaal wenselijk..

Absoluut authentiek is mijn reactie en ik denk dat velen dit met mij eens zijn. Mooie en minder mooie kanten van jouw kind maken dat hij of zij authentiek is. Tja, dan is ‘authentiek zijn’ lang niet altijd handig hè. Met sociaal gewenst gedrag maak je immers iedereen blij. Willen we niet allemaal dat de mooie kanten van onze kinderen gezien worden in plaats van dat mensen afknappen op hun vervelende gedrag? Het lijkt soms wel een wedstrijdje. Welk kind is het braafst? Welk kind heeft de beste prestaties? Is het echt zo dat de meeste mensen niet door gedrag heen kunnen prikken en dat de helft schone schijn is? Of is het mijn eigen interpretatie en onzekerheid waar mijn hoofd zo nu en dan op hol van slaat?

Authentiek versus sociaal gewenst gedrag blijft een lastige keuze in de dagelijkse praktijk. Ik ondervind deze uitdaging met behoorlijke regelmaat. Mijn kinderen, mijn heerlijke kinderen echt en puur. Ze winden er geen doekjes om zeg maar. Dit kan nogal eens voor ongemakkelijke situaties zorgen en dan met name voor mij. Want de zin: “Wat zullen ze wel niet denken?” zit diep geworteld in mijn genen. Wat ik doe om het los te laten? Heel eerlijk, soms is het me al overkomen voordat ik er erg in heb.

‘If you’re your authentic self you have no competiton.’

Click to Tweet

Ik ben nu 6 jaar moeder en nog steeds vind ik het soms best uitdagend om mijn draai te vinden in mijn sociale leven. Afspreken met vrienden of familie leek voorheen zo gemakkelijk. Nu maakt dat gemakkelijke zo nu en dan plaats voor het ongemakkelijke. Uitstapjes zonder mijn kroost gaan me prima af, behalve het feit dan dat ik ze snel mis. Het zijn eerder de uitstapjes met mijn kinderen die voor memorabele momenten zorgen, in positieve of negatieve zin. Op de goede momenten kan ik heerlijk achterover leunen. Maar ja, hoe reageer je op gedrag dat je liever niet ziet als er toeschouwers zijn? Helemaal niet als mensen ook nog zeggen: “Zo eens even kijken hoe pedagogisch jij dat aanpakt.”. Wat gebeurt er eigenlijk met hen en met mijzelf. Mijn jongens kunnen zich heerlijk uitsloven en een beetje prikken waar de grenzen liggen, maar ze zijn vooral zichzelf. Ben ik dan zo anders?

Deze vraag stel ik mijzelf regelmatig en de uitkomst is altijd: JA. Ik vertoon gedrag dat mijn kinderen liever niet bij mij zien. Ik wil de controle hebben en probeer hun gedrag positief te beïnvloeden. Je voelt het al aankomen; daar werken mijn kinderen niet aan mee. Ze kunnen het prima zelf en toch val ik met enige regelmaat in dezelfde valkuil. Vroeger wilde ik graag dat mensen mij aardig vonden. Dat wil ik stiekem ook voor mijn kinderen. En die gedachte is de oorzaak van ongemakkelijke situaties. Niet het gedrag van mijn kinderen.

Als het om opvoeden gaat, zie je bij de mensen om je heen ineens verschillen van inzicht en compleet andere visies. Verschillen die er eerder niet leken te zijn. Waar je je eerst verbonden voelde met elkaar, voel je nu onderscheid. Dat voelt eng en onzeker, want wat is nou goed? Iedereen voedt zijn kinderen op, op zijn eigen authentieke manier. Liefde heeft net als authenticiteit veel vormen. Dus laten we er geen wedstrijdje van maken. Heb vertrouwen in jezelf, de kinderen en de mensen om je heen. Vertrouwen, wat je aandacht geeft groeit!

Wat kies jij? Schrijf hieronder jouw reactie.

kinderenzo

About the Author

kinderenzo

Eerst doen en ervaren, dan praten! Dat doe ik met mijn blog. Door mijn blog met jou te delen hoop ik jou te inspireren. Als moeder van 2 jongens is bloggen voor mijn eigen onderneming Kinderen & Zo iets geworden wat ik meer dan leuk vind.

Leave a Comment:

All fields with “*” are required

Leave a Comment:

All fields with “*” are required