Het stomme mama syndroom.. Herkenbaar?

september 24, 2015

Wat voor moeder ben jij?

Het is zaterdagochtend. Ik ben vroeg wakker en het weekend ligt uitgestrekt voor me. Mijn gedachten gaan terug naar de afgelopen 24 uur, waarin mijn zoon van zes me al drie keer naar het hoofd geslingerd heeft dat ik de stomste moeder ben. Herken je dat? Na de vierde keer begint mijn motortje te draaien en is een boze preek onontkoombaar. Mijn zoon kijkt me aan, maar zegt niets tijdens mijn geraas. “Kun jij ook nog wat zeggen?” vraag ik geïrriteerd. “Ja mam, dat kan ik wel, maar jij zegt toch altijd ‘voor sorry koop ik niets’?” Hij heeft gelijk. Dat is precies wat ik altijd zeg.

Daar zitten we dan, mijn boze ogen kijken in zijn vragende ogen tot we allebei maar weer verder gaan met de waan van de dag. Het vervelende gevoel dat ik heb, lost niet op en knaagt nog ergens op de achtergrond. Volgens mij gaat er iets mis en maak ik het groter dan nodig. Tja, vertel dat maar eens tegen mijn gevoel. Dat denkt alleen maar “Tjonge jonge, na alles wat ik voor je doe, zeg je dit?” Zo vermoeiend, want wat schiet ik ermee op? Natuurlijk mag hij boos zijn op mij en dit mag hij ook uiten. Toch wil ik niet te pas en te onpas van hem horen dat hij mij de stomste moeder vind. Waarom kan ik dat niet gewoon zeggen zonder al die ophef? Zo deed ik het toch ook bij de kinderen waarmee ik gewerkt heb? Mijn kwaliteiten, die ik op mijn werk in kon zetten op lastige momenten, laten me bij mijn eigen kind soms volledig in de steek.

De kunst van het loslaten en verwachtingen laten varen, is voor mij de sleutel. Verwachtingen die vaak roet in het eten gooien en de dag in één klap honderdtachtig graden kunnen laten draaien. Meestal in negatieve zin. Loslaten is een proces wat bij veel mensen als een boemerang steeds weer terug lijkt te komen. De stomste moeder hoef ik mij niet te laten noemen, maar ik wil het wel graag loskoppelen van mijn gevoel. Dat gevoel, moeite met loslaten en die eeuwige verwachtingen zijn van mij en niet van hem. Als ik me dit realiseer, kan ik het allemaal wat luchtiger bekijken.

‘A moment of patience in a moment of anger saves you a hundred moments of regret.’

Click to Tweet

Ik kies ervoor om wat humor te gebruiken en maak een grapje over mij, de stomste moeder van de wereld. Dan klimt Finn met een glimlach op schoot en zegt: “Sorry mama, dat had ik niet moeten zeggen, ik vind je de liefste”. Dan pas klaart de lucht en kan ik het los laten. Later op de dag praat ik met mijn kinderen over boos zijn en de lelijke dingen die we dan weleens naar elkaar roepen. Zijn er ook andere manieren om boos zijn te uiten en een plek te geven? Het is fijn hier samen over te praten en oplossingen te bedenken, want die kunnen we wel gebruiken in the heat of the moment. De stomste en de liefste het mag allebei, maar wel met respect voor elkaar.

Herken jij je ook in mijn verhaal? Schrijf hieronder jouw reactie.

 

 

 

 

kinderenzo

About the Author

kinderenzo

Eerst doen en ervaren, dan praten! Dat doe ik met mijn blog. Door mijn blog met jou te delen hoop ik jou te inspireren. Als moeder van 2 jongens is bloggen voor mijn eigen onderneming Kinderen & Zo iets geworden wat ik meer dan leuk vind.

Leave a Comment:

All fields with “*” are required

Eefje

Enorm herkenbaar. Vooral die navelstreng die maar vast blijft zitten hè. Loslaten… Gelukkig vertellen ze ons ook vaak genoeg ‘mama, ik hou van je’. En die momenten dat het ons niet lukt om los te laten, tja, ook mama’s zijn een soort van mensen… 😉

Leave a Comment:

All fields with “*” are required